Przejdź do treści
Kultura

Szekspir na obcasach. Globe daje Straconym zachodom miłości flamenco

W londyńskim Globe reżyserka Indiana Lown-Collins łączy jedną z najbardziej gadatliwych sztuk Szekspira z gorącym rytmem flamenco.

2 min czytania

W londyńskim Shakespeare’s Globe reżyserka Indiana Lown-Collins wystawia „Stracone zachody miłości” z flamenco jako sercem spektaklu - relacjonuje dziennikarz Guardiana, który odwiedził teatralny „obóz treningowy” tancerzy w upalny londyński dzień.

Scena zamieniła się w fiestę. Twarde obcasy uderzają o drewniane deski w rytm rat-a-tat, spódnice szeleszczą, brzmi gitara, głosy wznoszą się razem z temperaturą. Przed sceną, jak opisuje gazeta, siedzi reżyserka i dodaje jednej z najbardziej rozgadanych komedii Szekspira gorącego blasku hiszpańskiego tańca.

Dlaczego akurat flamenco

Lown-Collins jest w połowie Hiszpanką i dorastała blisko tej tradycji. „Po prostu wiedziałam, że to zabrzmi niesamowicie” - mówi reżyserka, tłumacząc wybór formy, która na pierwszy rzut oka nie kojarzy się z angielskim dramaturgiem sprzed czterech stuleci.

W pomyśle jest jednak logika. „Stracone zachody miłości” to sztuka o namiętności zderzonej ze śmiercią - trzej młodzi mężczyźni ślubują trzy lata poświęcić naukę i wyrzec się kobiet, po czym natychmiast się zakochują. Flamenco, sztuka zbudowana na tęsknocie, dumie i nagłym wybuchu emocji, okazuje się dla tej opowieści zaskakująco naturalnym językiem.

„Po prostu wiedziałam, że to zabrzmi niesamowicie”

- Indiana Lown-Collins w rozmowie z Guardianem.

Ciało jako drugi tekst

To, co u Szekspira bywa potokiem słów, tu przekłada się na ruch. Tam, gdzie bohaterowie gubią się w kalamburach i wyszukanych metaforach, flamenco daje im ciało - rytm, który mówi to, czego dworna mowa nie umie wyznać wprost. Aktorzy nie tylko recytują, oni tupią, prostują plecy, napinają dłonie.

Globe, odtworzony w Londynie teatr elżbietański z otwartą sceną i publicznością stojącą tuż przy deskach, sam w sobie zaprasza do fizycznego, głośnego teatru. Widzowie „Straconych zachodów miłości” nie oglądają zatem wykładu z klasyki, lecz zderzenie dwóch tradycji, które łączy jedno: przekonanie, że emocji nie da się zagrać połowicznie.

Bo pod warstwą żartów i słownej ekwilibrystyki ta komedia zawsze była o pragnieniu - a pragnienie ma swój rytm.

Redakcja Lukrezja

AUTHOR