Lydia Wood rysuje wszystkie puby Londynu, zanim znikną
Trzydziestodwuletnia artystka, która straciła pracę, od 2021 roku szkicuje londyńskie puby - jeden po drugim, nim część z nich zamknie się na zawsze.
Trzydziestodwuletnia Lydia Wood od 2021 roku rysuje puby Londynu - jeden po drugim - w projekcie, który sama nazywa „the pub project” i który, jak przyznaje w rozmowie z „Guardianem”, nie ma na razie widocznego końca. Zaczęła po tym, jak straciła pracę. Dziś, gdy jej szkice zdobyły popularność w sieci, siada z sztalugami na chodniku przed kolejnym lokalem, spogląda w górę na fasadę i szkicuje ołówkiem, a przechodnie przystają, żeby zajrzeć jej przez ramię.
To, czego mogą nie wiedzieć, to że dla artystki nie jest to tylko przyjemne popołudnie w słońcu, lecz część wieloletniego przedsięwzięcia z misją: uwiecznić każdy z londyńskich pubów, zanim niektóre z nich znikną.
Portret miasta, które nie chce zapomnieć
Pub w Londynie to nie tylko miejsce, gdzie pije się piwo. To instytucja społeczna - salon dzielnicy, przedłużenie ciasnego mieszkania, punkt orientacyjny, przy którym umawia się spotkania. Rysując je jeden po drugim, Wood tworzy coś więcej niż album z widokówkami: zapisuje topografię codziennego życia, w którym witrażowe okna, szyldy z nazwami i wiktoriańskie fasady mówią o mieście tyle, co ludzie w środku.
„It opened my eyes to the city” - to otworzyło mi oczy na miasto.
Lydia Wood o swoim projekcie, w rozmowie z „Guardianem”
W jej słowach jest coś więcej niż nostalgia. Jest w nich uważność - ta sama, która każe usiąść na chodniku i patrzeć w górę zamiast mijać budynek w pośpiechu.
Wyścig z czasem
Element pilności nie jest przypadkowy. Brytyjskie puby od lat zamykają się w niepokojącym tempie, wypierane przez rosnące koszty i zmieniające się nawyki. Rysunek staje się więc formą archiwum - dokumentem tego, co jeszcze stoi, a jutro może być tylko wspomnieniem. Każdy szkic to zatrzymana klatka, dowód, że dane miejsce istniało i miało twarz.
Jest coś głęboko kobiecego w tej metodzie pracy: cierpliwość, uwaga skierowana na szczegół, gotowość do ocalania rzeczy, które inni uznają za oczywiste. Wood nie maluje katedr ani zabytków z przewodnika. Wybiera zwykłe puby - te, obok których przechodzimy setki razy, nie podnosząc głowy.
Zaczęła od utraty pracy, a skończyła na czymś, co przypomina misję. To dobra lekcja o tym, że nowy początek czasem wygląda jak dziewczyna ze sztalugami na londyńskim chodniku, rysująca miasto zanim się zmieni.


