Przejdź do treści
Kultura

Ben Platt gra na scenie, a poza nią walczy z lękiem. Ten musical to jego terapia

Gwiazdor Broadwayu wciela się w geja crooneraw musicalu Midnight at the Never Get i mówi wprost o lęku, tożsamości i o tym, dlaczego nie poradziłby sobie bez męża.

3 min czytania
Ben Platt gra na scenie, a poza nią walczy z lękiem. Ten musical to jego terapia

Ben Platt, laureat nagrody Tony za „Dear Evan Hansen”, wciela się w geja croonera z Greenwich Village lat 60. w cieszącym się powodzeniem queerowym musicalu „Midnight at the Never Get” - opowiedział o tym w rozmowie z brytyjskim Guardianem, do której doszło w sali prób w południowym Londynie. Aktor, którego scena zna jako pewnego siebie wokalistę o gibkim ciele, w rzeczywistości okazuje się kimś zupełnie innym: uprzejmym, poważnym, spiętym. Krzyżuje nogi, oplata się ramionami. Rozmowa krąży szeroko, ale mowa ciała pozostaje ściśnięta.

Lęk, który nie odpuszcza

Platt mówi o lęku otwarcie, jakby był jego stałym towarzyszem. To wyznanie, które w świecie rozrywki wciąż bywa traktowane jak słabość, a które on sam przekuwa w narzędzie pracy. Scena - jak wskazuje Guardian - jest jego bezpieczną przestrzenią, miejscem, gdzie neurotyczna nowojorska energia znajduje ujście i przestaje uwierać.

Jest w tym paradoks, który zna wielu artystów: to, co poza reflektorami rozprasza i męczy, w świetle sceny nabiera formy i sensu. Rola geja croonera w podziemnym klubie sprzed sześćdziesięciu lat staje się dla Platta czymś więcej niż zadaniem aktorskim. To sposób, by nadać kształt niepokojowi, który na co dzień trudno okiełznać.

Queerowe piosenki i osobista stawka

„Midnight at the Never Get” to musical o queerowej miłości i pamięci, osadzony w scenerii nowojorskiej sceny kabaretowej. Dla Platta - który jest osobą otwarcie należącą do społeczności LGBTQ+ - materiał ma wymiar osobisty, a nie tylko zawodowy. Śpiewanie pieśni o miłości między mężczyznami w czasach, gdy takie związki spychano do półcienia, niesie ze sobą ciężar, którego nie da się odegrać z dystansu.

W rozmowie z Guardianem aktor nie unika też tematu polityki i nastrojów w Stanach Zjednoczonych.

„Bycie Amerykaninem daje poczucie bezradności i lęku”

Ben Platt w rozmowie z Guardianem

To zdanie mówi wiele o tym, z jakim bagażem artysta wchodzi dziś na scenę. Lęk osobisty splata się u niego z niepokojem obywatelskim, a rola w queerowym musicalu staje się formą odpowiedzi na jedno i drugie.

Mąż jako punkt oparcia

Platt nie ukrywa, że nie poradziłby sobie z tym wszystkim bez swojego męża. To wyznanie brzmi jak coś więcej niż kurtuazyjne podziękowanie - to opis realnego mechanizmu, dzięki któremu artysta wchodzący na scenę z pełnym plecakiem lęku w ogóle jest w stanie na niej stanąć.

W kulturze celebryckiej, która lubi mit samotnego geniusza radzącego sobie ze wszystkim w pojedynkę, taka szczerość ma swoją wagę. Platt pokazuje relację jako fundament, nie ozdobnik. Bliskość drugiej osoby staje się warunkiem możliwości pracy, a nie miłym dodatkiem do kariery.

To opowieść o artyście, który nie udaje, że lęk go omija - i który znalazł na niego dwa lekarstwa: scenę i drugiego człowieka.

Reszta, jak zawsze u Platta, rozegra się między jednym a drugim.

Redakcja Lukrezja

AUTHOR